Skoooo.... þetta er
bara þangað til eg finn eitthvað til þess að nöldra
um....
Ath. sagan var skrifuð
í einum grænum og því var ekki farið yfir allar
vitleysurnar.. 
d) „Stjórnstöð kallar á jörð,
stjórnstöð kallar á jörð,” hrópaði vélmennið Fjort-Dost í
hljóðnemann, en örvæntingafull röddin drukknaði í sprenginum.
Þetta var geimskpið Togfari 13 sem kallaði. Geimskipið var í
þann mund að fara að hrapa niður til jarðar og ætlaði að láta
stjórnstöðina á jörðu undirbúa hrap sitt.
sagan var skrifuð í einum hvelli og því fullt af vitleysum
í þessu... Afritun er með öllu óheimiluð! keeeemur...
Ekkert svar kom frá Jörðu og vað Fjort-Dost afar
áhyggjufullur því illa gæti farið fyrir fólkinu sem yrði í
veg fyrir geimskipinu. Til þess að stytta sér stundir ákvað
Fjort-Dost að dansa og byrjaði því að sýna hæfileika sína.
Fáir voru í geimskipinu að horfa, einungis Snort-Kost og
Hort-Most horfðu á Fjort-Dost sýna takta sína. „Taktu núna
tangó fyrir okkur” kallaði Hort-Most í áttina að Fjort-Dost.
Þá fór Fjort-Dost að dansa tangó við Snort-Kost og skemmtu
þeir sér konunglega með græjurnar í botn.
Hort-Most ákvað á
meðan að reyna að fara að laga geimskipið svo það myndu nú ekki
hrapa til jarðar og byrjað eitthvað að fikta í tökkunum á
stjórnborðinu. Allir takkar blikkuðu og ekki bætti það úr skák að
Hort-Most færi eitthvað að fikta. Hann einungis beit höfuðið af
skömminni og geimskipið þaut hraðar ein nokkru sinni fyrr til
jarðar. Allir komu þeir saman við stjórnborðið og reyndu að bæta úr
skaðanum og héldu ró sinni á meðan því allt kæmi jú með kalda
vatninu. Og það tókst. Geimskipið komst í fyrra horf og hélt á
heimaplánetu sína Úranus.
c) Fjórtán fjalladvergar gengu
niðurlútir eftir Laugaveginum með útskeifa kú í eftirdragi.
Kýrin Hólmfríður fæddist öll beygluð og því varð hún útskeif.
Hólmfríður var frekar dökk á hörund með pínu krullur og fimm
spena, en mjólkaði þó ekki vel.
Dvergarnir fjórtán og hún Hólmfríður gengu niður Laugaveginn
í sólskininu á fögrum sunnudegi og þyrstu í mjólkurhristing
en hún Hólmfríður framleiddi ekki mjólkurhristing. Því tóku
dvergarnir til þeirra ráða að skokka niður Laugaveginn og
athuga hvort mjólkin í Hólmfríði yrði að mjólkurhristingi, en
nei, svo varð ekki. Nú voru góð ráð dýr, hvað ættu dvergarnir
nú að taka til bragðs.
Hólmfríði var orðið illt í útskeifu fótum sínum og langaði
helst að fara heim í húsdýragarðinn að hvíla sig. Dvergarnir
tóku það ekki í mál og vildu ekki fara heim fyrr en hún
Hólmfríður gæfi þeim mjólkurhristing. Þá datt Hólmfríði
snjallræði í hug og sagði „Ég veit, við göngum bara niður
allan Laugaveginn og förum í ísbúðina sem er rétt við
Bæjarins Beztu og fáum okkur mjólkurhristing.” Dvergunum
leist vel á þessa uppástungu og báðu um fimmtán
mjólkurhristinga og einn af þeim átti að vera sá stærsti sem
sést hafði, og þann mjólkurhristing fékk Hólmfríður fyrir
þessa snilldar uppástungu.
Loks var haldið heim á leið og fekk Hólmfríður þennan svaka
verk í fæturnar, eða klaufana eina og kýr hafa, og gat
vart gengið áfram. Dvergarnir vissu ekki hvað nú ætti til
bragðs að taka og gengu því hægt upp Laugaveginn á þeim hraða
sem Hólmfríður gæti vel gengið á. Svo gengu þau fram hjá
skóbúð. Þau fóru inn í hana í leit að skóm fyrir Hólmfríði. Í
skóbúðinni fekk hún svakalega flotta sandala með innleggi því
hún var útskeif. Þetta var nýtt líf fyrir Hólmfríði og gengu
þau heim á leið í góðu skapi öll sem eitt.